چنان كه خداوند بدان مى خواند و مى فرمايد : ( و اذكر اسم ربّك ) 31 و نام خدايت را به ياد آور . توضيح سخن اينكه ، قرآن انسانها را در هر زمان به " ذكر " فرا مى خواند ، يا خواهان آن به صورت دائمى است . قرآن مى فرمايد : ( يا ايّها الّذين آمنوا اذكروا الله ذكراً كثيراً و سبّحوه بكرهً و اصيلًا . ) 32 اى كسانى كه ايمان آورده ايد ، خداى را فراوان به ياد آوريد و بام و شام او را به پاكى ياد كنيد . اقسام ذكر در قرآن عبارتند از : 1 . ذكر لفظى ، كه به قرينه اسم آمده در اين آيهء شريفه : ( و اذكر اسم ربّك ) مورد نظر مى باشد و اين در ميان اهل دل ، مؤثّر است ، به ويژه كلمهء توحيد و حوقله يعنى : " لا إله الّا الله " و " لا حول و لا قوّه الّا بالله " ، و به نظر مى رسد كه ذكر يونسى ( لا إله الّا انت سبحانك انى كنت من الظّالمين ) 33 ، " خدايى نيست جز تو و تو پاكى و من ازستمگران هستم . " براى نفوس عادى ، قويتر و شايسته تر است . آنچه سزامند يادآورى است ، اين است كه توسّل به اهل بيت ( ع ) - كه واسطه هاى فيض هستند در شمار توسّل به اسم الهى است . خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد : ( و لله الاسماء الحسني فادعوه بها . ) 34 و براى خداست ، اسامى نيكو ، پس او را با آنها بخوانيد . امام صادق عليه السلام مى فرمايد : " نحن و الله الاسماء الحسنى فى القرآن . " به خدا سوگند كه ما اسامى نيكو در قرآن هستيم . چنان كه امام صادق عليه السلام مى فرمايد ، آنها در قرآن ، وسيله هستند :